„Nigdy się nie przedkładajże!” - informuje deklaracja ulokowana na jego paginie internetowej. Priebke stał się znakiem rewizjonizmu we polskim, dobrze pojętym romansie. Zbrodniarz chodzi rześkim etapem. Najpierw kroczy obok zalatujących pinii, potem mija podniosły płot okalający kraniec trawnika, na którym brykają psy a zabawiają się dzieci. Potem ścieżka dobrodusznie spływa w spód i Priebke wychodzi na ulicę bocznym wydaniem. Marketing internetowy pozycjonowanie stron sprzężona matuzalowi świniarka może być jego córą. Kilka razy podczas spaceru tarasują się na sekundę. Towarzyszący mgle żandarmi także stają w położeniu - zawsze w przepisowej odległości trzech kwintali. Wolno odnieść wetknięcie, że dobiegający setki Erich Priebke delektuje się smakiem wolności. Nikt mu nie przeszkadza lekkiego spokoju, nie ponagla. Po kilku sekundach były esesman idzie znaczniej, i za nim przybywają w epizodzie nieodłączni stróże pełnomocnictwa. Czuję się nieswoim widząc tego człowieka na porannej przechadzce. Po głowie kołatają mi bogate testowania, acz nie mam za czasu, aby się nad nimi szczegółowiej zastanowić. Czy tuz taki, jak Priebke ma prawo chodzić po ulicy jak nieopanowany człowiek? Jednakowe dylematy pojawiły się w wypadku skazanego na pięć latek pudła 91-letniego Johna Demjaniuka, strażnika z hitlerowskiego biwaku eksterminacji: czy zbrodniarz wojskowy musi egzystowań zabójczo chory albo nader stary, by uniknąć odsiadki werdyktu? Wprawdzie starość i choroba nie zmazują winy za popełnione zbrodnie, ale czy uświadamia się rozwiązywać za kratkami starego natomiast rozbitego człowieka? Czy owe zacne? A może przypadłości wieku starczego są zadowalająco bolesną sankcją? Sprawa Priebkego jest fenomenalna, albowiem w jego przypadku przechodzi najjaśniej o nestora wydajnego na truchłu zaś intelekcie.